Nieuwsbrief nummer 23

Vlieland, 22 juni 2001


MINI-TRANSAT****KWALIFICATIE****MINI-TRANSAT

WEG ROMANTIEK,

Ja, weg is de romantiek van het solo zeilen! Alle mooie foto's in de zeilbladen, de beelden op TV, allemaal momentopnames die samen je eigen beeldje gaan vormen over hoe "het" zal zijn. Nou niks van dit alles! Zwaar, erg zwaar is het totaal omvattende woord wat het dichtst bij de werkelijkheid komt. Je leeft op een manier die ik hoop een beetje naar voren te brengen in deze nieuwsbrief, je maakt dingen mee die je liever niet aan het thuisfront vertelt. Anders zouden ze last krijgen van hun hart of nog erger ze proberen je thuis te houden.

Bijna 4000 mijl gezeild… sinds ik vertrokken ben uit Nederland. 4000 mijl met veel plezier maar ook met tegenzin. Van de 4000 mijl denk ik dat 75% aan de windse koersen zijn geweest, iets waar de boot niet op gebouwd is en wat het extra zwaar en vooral nat maakt. De boot is wat "nat" aangaat echt een nachtmerrie, al pak je iets nog zo goed in en geef je het het beste plaatsje in de boot, gegarandeerd dat het nat wordt op den duur, echt ongelofelijk!

Mini Pavois
Nou, laten we maar wat avonturen / verhalen vertellen, ik geloof dat er over de Mini Pavois nog niet veel geschreven is. Een 700 mijls race van La Rochelle naar Portsmouth (Engeland) en van daar naar Portrieux Saint Quay. Ongeveer 70 mini's aan de start en bij de start direct al een paar frontale botsingen, gelukkig hield ik mij daar afzijdig van en had ik een goede start. Nou daar ga je dan met een hele boel gekken in dezelfde type bootjes dezelfde kant op. Een erg mooi gezicht, ik voelde me koning met m'n "bullet proof" bootje. Ik had in alle mijlen in Nederland en buitenland nog geen grote problemen gehad en als er al eens wat stuk ging dan was dat gemakkelijk of goedkoop te vervangen. Iets waar ik in een latere race een andere mening over zou hebben.

Muziekje erbij aan en zoveel mogelijk bootjes proberen in te halen, een beetje eten en toen het veld wat verspreid was de autopilot erop en even een kwartiertje slaap pakken. Het zou een aandewindse race worden volgens de weerberichten. De organisatie had uit veiligheidsoverwegingen een paar waypoints vastgelegd waar we omheen moesten. Zodoende was er weinig ruimte voor tactiek en volgde de hele vloot elkaar een beetje. We moesten ook om Ushant heen varen en mochten dus niet tussen de rotsen door en gebruik maken van één van de sterkste getijde stromingen in Frankrijk (tot wel 8 knopen).

De schepen in de scheepvaartroute zullen wel gedacht hebben; "de zeven dwergen en familie houden een zeilregatta". Voor de veiligheid en ook om de Mini-Pavois, 700 mijl lang te krijgen had de organisatie wat vaste punten op gegeven o.a. Eddystone Lighthouse. Zodat we de scheepvaart route recht zouden oversteken. Geen rekening had de Franse organistatie gehouden met het idee dat er ook bij Engeland stroom staat. Zodoende werd het lichtschip het eerste "tidalgate" en werd hier de wedstrijd al grotendeels beslist. Bij Start Pnt., Portland Bill en eiland Wight werd dit alles nog eens herhaald.

Maar voordat Sander Portland had gerond, kwam hij eerst nog even goed in de belangstelling te staan bij de deelnemers, de organisatie en de Engelse Coast Guard! Ik had een paar goede dagen achter de rug, lag halverwege het deelnemersveld en m'n slaap/voedings/zeilpatroon zat er goed in. De boot zorgde goed voor mij en ik voor haar. Toch ging er wat mis en zijn er waarschijnlijk aardig wat mensen voor mij uit hun bed gehaald en ook aardig wat kosten gemaakt!

Helicopter
De organisatie had ons uitgerust met een Immarsat D baken. Met dat baken konden ze ons volgen en onze posities op het internet zetten. Dit baken was uitgevoerd met 3 knopjes: 1 ik verga met man en muis (blijf maar thuis), 2 ik heb dringend medische hulp nodig en 3, je ziet mij geen voortgang meer maken of zelfs de verkeerde kant opvaren, 4 ik heb problemen maar kan nog op eigen kracht een haven aandoen. Deze knopjes waren beschermd door een plexiglazen kapje, zodat je ze niet per ongeluk in zou kunnen drukken.

's Nachts is dit kapje door mijn runners er afgeslagen en mijn runners hebben waarschijnlijk de hele nacht op deze knopjes liggen rammen !?*#! 's Ochtends toen ik wakker werd van één van m'n hazenslaapjes hoorde ik met m'n duffe hoofd m'n naam op kanaal 16 !? Nog even goed luisteren, en verhip ze praten toch echt over de "MAN OF ALL SEASONS". Nou dan neem je maar de hoorn op en meld je je zelf.... SIR, HER PORTLAND COASTGARD COULD YOU TELL US...... of ik wel o.k. ben ? Of ik tot vijf wil tellen? Of ik de kleur van m'n romp en dek ook weet? Tuurlijk weet ik dat; romp wit en het dek is oranje. De kleur van Holland en makkelijk bij een eventuele rescue!? DAT HAD IK NIET MOETEN ZEGGEN.....het vrouwtje aan de andere kant; SIR THE HELICOPTER WILL BE WITH YOU IN 2 MIN. ?!#! En ja hoor, 2 minuten later een grote Coast Guard helikopter. Eéntje waar m'n hele mini wel inpaste! Ik de piloot aan de lijn en voor de tiende keer m'n naam gezegd en verteld dat er niks aan de hand is. De heli maakte nog een paar rondjes en zag dat ik gewoon nog lekker onder zeil was. En er ook nog redelijk fris uitzag voor iemand die al een paar dagen op zee zat. We namen afscheid en ik bedankte de piloot en bood m'n excuses aan voor het gehele voorval. Daarna heb ik Portland Coast Guard opgeroepen en ze bedankt voor het correcte en koele optreden. Heel proffesioneel. Zelf merkte ik dat ik best wel een beetje geschokt was door dit voorval. Maar ja, je hebt nog een lange weg te gaan dus trimmen maar weer om de snelheid een beetje op te pompen.

Harbor patrol
Weer een dag later midden in de nacht de "NabTower" gerond iets wat erg spannend was. Overal lichtjes en niet alleen van andere Mini's maar ook ferry's,vrachtschepen, loodsboten, boeien etc. . Laatste stukje stroom tegen de rivier op richting Portsmouth. Daar aangekomen was het al ochtend, de finish lijn was een paar mijl van de haven verwijderd en je zou een sleepje krijgen van een rib. Geen rib te zien toen Sander over de lijn kwam. Wachten wou ik niet (zin in een pint) dus dan maar zeilend de haven in... . OEPS HSS ferry, de grote catamaran die ik alleen uit de tv reclame met Maurice de Hond ken. Groter dan de ferry naar Vlieland en met z'n stealth technologie een zeer indrukwekkend gevaarte. Een paar keer een flink aantal decibel uit de toeter was voldoende om de snelle boot van de "harbour" politie langs zij te krijgen. Ze vingen het gelukkig sportief op en sleepten me naar de nieuwe haven alwaar al veel mini's lagen afgemeerd en waar ook twee Amerikaanse cuppers lagen!

Tijd voor een douche, goed voedsel en 's avonds een feestje op één van de fort-eilanden in de baai. Daar werd ik geïnterviewd door Jams Body, één van de beste nautische journalisten van de wereld. Zijn fotograaf heeft de volgende Dag de Man of al Chansons bij de start op de gevoelige plaat vastgelegd. Aangezien ik als één van de eersten over de start lijn ging. De foto stond de volgende dag al op de website madforsailing.com, gaaf!

Doldrums
De tweede etappe werd een test voor de doldrums passage van de Mini-Transat race (het gebied rond de evenaar waar vaak geen wind is) Ook stond de tweede etappe weer in het teken van tidalgates. Dit was het geval bij de engelse Kanaaleilanden. Met weinig wind en veel stroom jezelf langs de rotsen manoeuvreren. 's Nachts heb ik daar m'n tweede bijnaam verdiend. Was het al "helikopterboy" nou kwam daar "Radiozender" nog bij. Ik heb de beste stereo aanboord en aangezien het veld dicht bijeen lag heb ik 's nachts iedereen vermaakt met verzoeknummers, "disco sur meer". Voor diegenen die te ver weg waren heb ik via het racekanaal op de marifoon ook nog een paar nummers gedraaid. Het lichte weer was voor iedereen erg slopend en ikzelf heb ook even de grond gekust bij aankomst. 's Avonds hebben we een feestje gegeven voor de Duister Boris, de jongste van de vloot, hij werd twintig. Het feest werd gehouden bij mijn boot (i.v.m. mijn goede stereo) en was een groot succes.

Twee dagen rust en de boot weer op orde brengen en toen koos ik weer het ruime sop voor m'n laatste deel van m'n kwalificatie. Deze bestond in totaal uit 1000 wedstrijd mijlen en een solo passage van 1000 mijl dit alles samen maakt het tot de één na zwaarste kwalificatie eis van alle bestaande zeilraces op deze planeet (!!). Zelfs zwaarder dan de Route du Rhum en de Transat Jacques Vabre race en de Ostar, Alleen die van de Vendee Globe is zwaarder. Die is 500 mijl langer!

1000 mijl solo
Ik startte in Port Saint Quay en dat betekende dat ik daar ook zou moeten eindigen. Iets wat nog eens minimaal 200 mijl extra op de teller zou zetten. M'n route zou er dus als volgt uitzien: Noord Brittany, Lands end, Lichtschip Conningbeg zuidoost Ierland, Scilly eilanden, Plateau Rochebonne, eiland Ile de Ré, Ushant, Noord brittany (Port Saint Ouay). Uiteindelijk zou ik 1370 zware zeemijlen gaan maken. Ik voer de haven uit op m'n eerste dag met 27 tot 30 knopen wind uit het noorden, drie reven en volle jib met een knikje in de schoot, na zes uur varen zakte zonder aankondiging m'n grootzeil naar beneden! Val gebroken, wat nu? Terug varen... doorvaren, het werd doorvaren de oplossing zat hem in mijn spinnakerval. Het was te ruig weer om in de mast te klimmen en zodoende heb ik m'n spi val aan een Henri Lloyd bidon gebonden en geprobeerd over de derde zaling te gooien. Deze pogingen werden niet beloond. Het gooien vanaf een klein slingerend en stuiterend voordek valt niet mee. Het werd de tweede zaling, hierdoor kon ik m'n zeil niet verder hijsen dan "het derde rif" iets wat met deze wind niet erg was maar wat als het minder gaat waaien?

Twee dagen bleef het dit weer, tegen de 30 knopen, ruig zeetje en hoge golven tussen Landsend en de Scilly eilanden. Het schoot wel aardig op. De barometer klom al geruime tijd omhoog en "de lucht" gaf aan dat er een verandering aan zat te komen. De wind werd inderdaad minder en Sander had eindelijk tijd om wat te eten en te slapen. Doodop en hongerig ben je als je meer dan 48 uur constant in touw bent geweest om je bootje recht op en heelhuids door veel te grote golven te loodsen.

Tijd was er nu ook om mezelf aan te melden bij een coast station of iets dergelijks om mijn positie, koers en route door te geven. Dit doen we zo vaak mogelijk om moeilijkheden te verkomen en mensen te laten weten dat er weer een gek bezig is met z'n kwalificatie. Tevens hebben we op die manier de be- schikking over een vers weerrapportje. Helaas kreeg ik geen verbinding en dacht ik dat ik te ver uit de kust was om contact te krijgen. Geen probleem dan doen we hetzelfde, maar dan via bijv. een vrachtschip (altijd wel één in de buurt). Helaas voor oom Sander kwam hierop ook geen respons. Na meerdere pogingen maar even op technisch onderzoek uit. En wat bleek? De antenne was weg. Waarschijnlijk de laatste nacht gebeurd toen m'n bootje zonodig weer eens plat moest slaan. Geen nood dacht Sander dan pakken we gewoon de nood antenne. Helaas doet zo'n ding het op dek "level" een stuk minder dan dat ie in de top van de mast zit.

Spiderman
De volgende dag was de zee rustig en stond er niet veel wind. Tijd voor mij om met knikkende knieën een poging te gaan onder nemen om een nieuwe val in de top van de mast te krijgen. Na alle materiaal aan mezelf vast geknoopt te hebben ging het omhoog (shit, Sander had dit nou even geoefend van te voren). Na ongeveer twintig minuten zat ik pas bij de tweede zaling en hing m'n tong op dek niveau. Kom op Sander, je bent halverwege hoor ik mezelf zeggen. Weer een halve meter verder gaat het mis. Ik probeer m'n been net over één van m'n runners te gooien als een vreemd golfje de boot van koers doet veranderen en het stuurautomaat niet direct reageert. KLAP, BOEM, PENG : daar hangt Sander op z'n kop een halve meter boven het dek. Met z'n "harnas" met daaraan de safety line op z'n knieën. Ik kreeg bijna geen lucht meer en realiseerde me dat ik met m'n borst op de eerste zaling was geklapt. Aauw, pauze!

Een dag later durfde ik pas weer een tweede poging te ondernemen. Deze lukte ten koste van m'n windex. Een nieuwe val liep nou via een reserve Lewmar blok die ik bovenin met een lijn had vast geknoopt. Buitenom de mast naar beneden. Eindelijk weer een vol grootzeil. Iets wat de laatste twee dagen echt wel nodig was. De volgende dagen gaan niet zonder horten of stoten. De stuurautomaat geeft er de brui aan evenals m'n GPS. Ik krijg in 25 knopen wind, een groot visnet om m'n kielbulp en de snelheid gaat van 8 knopen naar nog geen halve knoop. Het kost me uren om alles naar binnen te lieren en me met m'n duikersmes te bevrijden. M'n genua explodeert letterlijk en figuurlijk op een dag dat ik teveel aan het "pushen" was. Het kon me even niet schelen dat deze fladderend op het voordek lag. Ikzelf was flink onder de indruk van een onderzeeboot die een paar honderd meter verderop aan het oppervlak verscheen !#?! De oversteek van Scilly-eilanden naar Ushant deed deze jongen met daglicht ! Als een speer het Kanaal over. Dit is lekker zeilen zo. Als de wind zo bleef zou ik binnen tien dagen "thuis" zijn. Helaas was dat niet het geval en zou er ook nog het één en ander stuk gaan.

M'n zwenkkiel had ik helemaal naar loef getrimd. We gingen halve wind tegen de 10 knopen toen een oorverdovende knal mij deed opschrikken... . Breekt de boot in twee? Komt de mast naar beneden? De boot hing helemaal scheef en dus moest er wat met de kiel aan de hand zijn. Ik snel naar binnen alwaar het helemaal naar verbrand plastic rook. Wat was er gebeurd? De r.v.s. shackle, die het 16 voudige lewmar vertragingsblok aan de romp bevestigd, was uit elkaar geknapt. Daardoor klapte de gehele kiel naar de lage kant en kwamen de twee blokken met een rot gang naar elkaar toe. 16 keer vertraagd ;zo'n 24 meter lijn in een fractie van een seconde over al deze schijven dat word wel warm ! De schrik was weer erg maar de reparatie snel uitgevoerd.

Double Dutch
M'n zoveelste nacht ging ik in. Droge kleren had ik niet meer en het zou dus weer een koud nachtje worden. Na het eten van een maaltje gevriesdroogde voedsel was het tijd voor een hazenslaapje. Deze werd wreed verstoord toen m'n reddingsvest automatisch zich begon op te blazen. Ik heb het zo gelaten want het sliep best lekker. Zo leef je dan van dag tot dag. Geen contact met iemand. Alles nat en vooral s'nachts erg koud. Op een gegeven ogenblik, ik lag m'n best te doen nog een beetje wind te vangen (die er niet was), kwam er een zeilboot op de motor aangevaren. Eenmaal wat dichterbij hoorde ik ze Nederlands praten. Dat is gaaf !! Hé HOE IS HET MET JE KWALIFICATIES ??#! Goh, ze weten ook nog wie ik ben ! MOET JE EEN KOUD BIERTJE ? Eh, ja natuurlijk wel twee. "Paf" twee biertjes in de kuip. Gevolgd door een zak borrel nootjes. Hoe het met me ging en of ik nog ver moest? Heb je nog wel voldoende te eten? "Paf" een zak met appels, bananen, peentjes, knakworstjes, koekjes etc. .God wat voelde ik me goed. Dit deed me echt wat. De boot was de "First1" uit Rotterdam en via deze nog BEDANKT !

Ik moest nog 110 mijl en door het lichte weer koste me dat 3 dagen. Erg frustrerend. Ik stonk als een otter zag er waarschijnlijk ook niet uit. De boot had er ook wel eens beter uit gezien. Maar we gingen finishen. De havendienst wachtte me op samen met wat andere Mini-zeilers. De boot werd door de havenmeester vast gelegd en hij gaf me een klop op de schouder. Vroeg hoe het met me was en of dit m'n laatste kwalificatie was geweest. Toen gaf hij me gratis douche muntjes en zei dat ik wel een douche kon gebruiken. Maar eerst een biertje was mijn en de andere zeilers hun gedachte.

Schade
Eenmaal op de kant staand en naar mijn boot kijkend zag ik dat het ondanks dat het veel licht weer was geweest toch de paar stormpjes voldoende waren geweest om ook m'n mast te kwellen. Zij is flink verbogen en de popnagels waren uit de laagste zalingen geschoten (m'n val). Er zit niets anders op om weer een bedelslag in de rondte te ouden want ze is echt aan vervanging toe.

Ja, een beknopt verslag. Maar wel een lange nieuwsbrief is het geworden. Wil je meer lezen? Koop dan de MAN OF ALL SEASONS. Ze ligt nu in de winkel. Kijk uiteraard ook op m'n website en schrijf eens een berichtje in het gastenboek.

Sander de "MAN OF ALL SEASONS"

Sander Bakker
Dorpsstraat 14
8899 AH Vlieland
The Netherlands


    Hoofdsponsor
    Man of all Seasons is het tijdschrift voor mannen die van het buitenleven houden. De drukbezette en hardwerkende man die in zijn vrije tijd rust en ruimte zoekt. Dan gaat hij actief naar buiten. Varen op de rivier, lopen met de honden, vissen, zeilen over zee....... Gewoon om een frisse kop te halen, buiten te zijn, genietend van het seizoen. Hij houdt van het beste en geniet van de goede dingen van het leven.


****MINI TRANSAT 2001****MAN OF ALL SEASONS****