Na de langste etappe gevaren te hebben en constant met mijn polairen (theoretische snelheids tabellen) op mijn schoot aan de ideale snelheid gewerkt te hebben ben ik er achter gekomen dat het niet alleen mijn eigen zeilkwaliteiten zijn die verantwoordelijk zijn voor het slechte resultaaat. De nieuwe roeren zijn perfect maar staan nog in de oude positie, dus het plan was deze setting te veranderen in Gijon. Ze staan iets naar binnen en creeeren daardoor teveel weerstand. Tevens heb ik uitgevogeld dat mijn nieuwe voorstag niet de zelfde lengte had als de vorige en daarmee de mast anders op de boot staat, perfect voor reaching condities maar overall minder goed dan de vorige setup. Ook dit was ik van plan te veranderen hier in Gijon. MAAR...maar in deze planning werd niet rekening gehouden met mijn aankomst en mijn eerste stap op de steiger op Spaans grondgebied.

Na gefinnisht te zijn en de boot achterwaards in de box geparkeerd te hebben sprong ik van de boot op de steiger. Een oude steigerplank hield het voor gezien en mijn rechterbeen schoot er doorheen. De scherpe punten van het hout boorden zich met gemak door mijn mooi gebruinde huidje en ging daarna een gevecht aan onder het mom "wie is de sterkste" met het bot in mijn onderbeen. Gelukkig braken de punten van de groen uitgeslagen steigerplank uiteen op het bot en niet andersom. Als reactie trok ik direkt mijn been terug uit het ontstaande gat in de steiger, stukjes vlees met blonde haartjes achterlatend, het bloed spoot alle kanten op en ik begaf het bijna onder de hitte, de paar uur slaap van de afgelopen dagen en uiteraard de vreselijke pijn.

Gelukkig reageerden een paar mensen correct, waardonder mijn maatje Ian Munslow die direct met veel kracht zijn duim in het gat duwde om het bloeden te stoppen. Iemand rende meteen weg om de doktor te halen (de race word gevolgd door 3 doktoren van BAYER) een uur later lag ik op de operatietafel. De wond werd schoongemaakt en de schade opgenomen, de enkel kapot, een gat in het scheenbeen en een klein sneetje aan de zijkant van mijn been. Het kleinste sneetje (nu een dag verder) zorgt voor de meeste ellende omdat daar een zenuw is geraakt. Mijn rechter twee tenen zijn bijna gevoelloos op een warm tintellend gevoel na.

Zes hechtingen in het grote gat veel tape etc etc. verder zit ik nou aan boord te balen De mast in klimmen om de mast anders af te stellen gaat niet lukken, in het water om de roer afstelling te veranderen zit er ook niet in. Een beetje lopen gaat alweer al is het meer hinkelen. Morgen bepaald de doktor of ik mag racen, al zou het mogen dan kan ik niet voluit gaan ben ik bang.

Zelf heb ik zoeits van, de boot moet toch terug, dus gaan doen we toch wel. Maar hoe ? cruising of racing ik weet het nog even niet. Ik heb géén preperateur dus vandaag moet ik nog veel doen, laat de boot maar de boot maar er moet wel eten gekocht worden mijn was moet gedaan worden , de briefing, de prijsuitreiking etc etc. Rot gevoel.

Het positiefe is dat ik in de laatste etappe het 24 uurs record heb gebroken (in reach condities zonder spi !!) Op de prijsuitreking zal dat goed zijn voor een Bell & Ross horloge van een kleine duizend euro !! Dat is natuurlijk super en een pleister op alle ellende.

Zeilgroet vanuit Gijon,
Sander Bakker.

Volg het op www.sanderbakker.nl